Մի անգամ հայրիկից հարցրի, արդյոք նա երբևէ լաց եղե՞լ է …

Ինչպես ասում են, տղամարդիկ չեն լացում: Եվ գիտեք, ես իրականում երբեք չեմ տեսել հայրիկիս արցունքները: Նա միշտ ուրախ էր: Հետևաբար, մի օր ինձ համար շատ հետաքրքիր եղավ, թե արդյոք հայրիկի կյանքում եղել են իրավիճակներ, երբ նրա աչքերին արտասուքներ են հայտնվել:Եվ մի երեկո մենք երկար զրուցեցինք նրա հետ, ու ավարտվեցին զրույցի թեմաները: Հետո ես հայրիկից հարցրեցի, արդյոք նա երբևէ լաց եղե՞լ է իմ աչքերի առաջ, որովհետև ես ընդհանրապես նման բան չեմ հիշում:

Հայրս մի պահ մտածեց և ասաց. «Մի անգամ էր»:

Նա սկսեց պատմել, որ երբ ես դեռ շատ փոքր էի, մոտ 2,5-3 տարեկան, հետաքրքրության համար նա իմ առջև դրեց 3 առարկա ՝ սովորական գրիչ, թղթադրամ և խաղալիք: Նրան հետաքրքրում էր, թե որը կընտրեմ:Այս ընտրությունը պետք է պատմեր իմ բնավորության և հակումների մասին:

Այդպես ես ցույց կտամ թե ինչը ամենից շատ կգնահատեմ երբ դառնամ մեծահասակ: Գրիչը — միտքն է, փողի հետ կապված ամեն ինչ պարզ է, իսկ խաղալիքը անհոգություն և զվարճություն է:Նա այդ պահին Ժպտաց և ասաց, որ դա արել է ուղղակի հետաքրքրության համար, բայց ամեն դեպքում հայրիկիս հետաքրքիր էր թե որը ես կնտրեմ:

Հայրս այդպիսի ընտրության չէր սպասում:Բայց ես դա արեցի , չհասկանալով, որ մասնակցում եմ մի հետաքրքիր փորձի: ԵՎ դա առաջին և միակ անգամնէր , որ հայրս լաց եղավ իմ աչքի առաջ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ
Добавить комментарий