50 տարի առաջ լքեցի ամուսնուս և երեխաներիս. հիմա ապրում եմ ծերանոցում

Եթե 50 տարի առաջ իմանայի, որ ծերության օրոք կհայտնվեմ ծերանոցում, այլ կերպ կապրեի:

Ես 80 տարեկան եմ:Երբ 30 տարեկան էի, ցանկանում էի լավ կյանքով ապրել: Եվ ես կապվեցի վատ շրջապատի հետ: Նրանք գողանում էին, բայց միշտ գումար ունեին: Նրանք միշտ ռեստորաններում էին ընթրում:

Ինձ դա դուր էր գալիս: Ուրախ կյանք էր:Ես լքեցի ամուսնուս և երկու երեխաներիս: Որոշեցի ես էլ նման կյանքով ապրել: Մեզ բռնում էին, ազատազրկում էին, մենք դուրս էինք գալիս և շարունակում:

Ինձ այդ ամենը շատ էր դուր գալիս: Բայց այդ ժամանակ չէի էլ մտածում, որ երիտասարդությունը հավերժ չէ, որ այդ ամենը մի օր ավարտվելու է: Ահա հիմա ես ծեր և հիվանդ եմ: Եվ ոչ ոքի պետք չեմ:Արդյունքում ազատազրկված եմ եղել 25 տարի: Դուրս եկա ծերացած և հիվանդ: Նախկին կյանքից ոչինչ չի մնացել: Ես չեմ ճանաչում այս աշխրահը:

Այժմ ծերանցում եմ՝ սահմանափակ հնարավորություններով մարդկանց կողքին:Մենք բոլորս մոռացված և անպետք մարդիկ ենք:Ես իհարկե շատ եմ ուզում տեսնել երեխաներիս, նրանցից ներողություն խնդրել, բայց մեր հին տան փոխարեն հիմա նորակառույց շենք է, նույնիսկ պատկերացում չունեմ նրանց գտնվելու վայրի մասին:

Խնդրում եմ, ներեք ինձ, իմ հարազատներ…

 

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ
Добавить комментарий