Երեկոյան դուռս թակեցին․ Բացեցի․․․Դռան հետևում կանգնած էր ամուսնուս սիրուհու ամուսինը

Իմ ամուսնու առաջին հեռախոսը հայտնվեց տասը տարի առաջ: Այդ ժամանակվանից ի վեր նա երբեք այն չդարձրեց լուռ ռեժիմի, և հանկարծ սկսվեց: Նրան զանգահարելը պարզապես անիրատեսական էր: Այս մասին ասացին ոչ միայն հարազատները, այլև ընկերները:

Ես կասկածում էի, որ ինչ-որ բան տհաճ է, բայց որոշեցի դադար տալ սպասել:Այնուհետև ես սկսեցի ժամանակին տեսնել անհամապատասխանությունները: Ամուսինը սկսեց ակտիվորեն հետաքրքրվել գնումներով:

Նա հավատում էր,որ իր սիրելի կնոջը պետք է օգնեն:Եվ նա սկսեց բացատրել իր բացակայությունը` ճանապար-հորդելով սուպերմարկետներ հենց լոլիկի որոնման համար, ավելի էժան է հինգ ռուբլով:Եվ հետո տեղի ունեցավ ամենավատ բանը:

Մի լավ օր, ես դեռ չէի դիմանում դրան, գիշերվա կեսին վերցրեցի նրա սմարթֆոնը և դրեցի իմ ցուցիչի վրա: Հեռախոսը հեշտությամբ բացվեց, և ամուսինս շարունակեց խաղաղ քնել: Ես իսկապես նամա-կագրության չէի անցել: Ուղղակի մի քանի բառ ինձ համար բավարար էին:

Նա ուներ սիրուհի՝ անունը Արինա, և կյանքը, անշուշտ, ինձ չէր պատրաստել դրան: Ամուսինս սեր էր խոստո-վանել Արինայինև գրել, թե որքան ձանձրալի է ինձ հետ, ցանկանում է լինել իր կողքին:

Եվ ես պարզապես կուլ տվեցի արցունքները և շարունակեցի կարդալ ամուսնուս խոսքերը տարօրինակ կնոջը:Հեռախոսը դրեցի տեղում, խմեցի հանգստացնող և որոշեցի պահպանել դեմքիս սովորական միմիկան: Ես և ամուսինս միայն խոսեցինք հաջորդ երեկո:

Մենք որոշեցին սպասել երեխաների արձակուրդին, որպեսզի ամուսնալուծվելու դիմում ներկայացնենք և հոգե-բանական տրավմայի չենթարկենք նրանց:

Ամուսինս տեղափոխվեց բազմոցի վրա ապրելու, ես սկսեցի օգտվել հոգեբանի ծառայություններից: Մի քանի օր անց ինչ-որ մեկը թակեց իմ դուռը: Նախաշեմին կանգնած էր մի գե-ղեցիկ տղամարդ, լավ հագնված:

 

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ