Ինչպես 40 տարեկանում իմացա, որ որդեգրված եմ…բայց այն, ինչ հետո ասաց մայրս, ստիպեց ինձ ամբողջ մարմնով դողալ

Մի օր երեկոյան մայրս ասաց, որ հետս խոսելու բան ունի, կարևոր բան պիտի խոստովանի:Նա սկսեց խոսել տարօրինակ, կամաց և խռպոտ ձայնով.
—Որդիս, շուտով կդառնամ 70 տարեկան, ինչ ասես, կարող է պատահել հետս: Իսկ ես խոստացել եմ լուսահոգի հորդ, որ կպատմեմ քեզ մեր ընտանեկան գաղտնիքը:

Մինչ այդ երբեք մորս հետ նմանատիպ խոսակցություն չեմ ունեցել: Նա շարունակում էր.
—Երբ դու դեռ չէիր ծնվել, ես ու հայրդ երկար ժամանակ փորձում էինք երեխա ունենալ, բայց Աստված մեզ փոքրիկ չէր տալիս: ՎԵրջապես կարողացա հղիանալ, բայց 6-րդ ամսում կորցրեցի երեխայիս: Մենք պայմանավորվեցինք մի բժիշկի հետ, որ ես կմնամ հիվանդանոցում, ոչ մեկի չենք ասի, որ ես այլևս հղի չեմ: Կպսասենք, մինչ ինչ-որ մեկը կծննդաբերի և կհրաժարվի երեխայից, իսկ մենք կորդեգրենք նրան:

Այնպես ստացվեց, որ արդյունքում քեզ ունեցավ մի կին և թողեց ծննդատանը, իսկ մենք քեզ բերեցինք տուն և մեծացրեցինք մեր հարազատ երեխայի պես:

Որդիս, եթե ցանկանաս գտնել քո կենսաբանական ծնողներին, ես չեմ նեղանա, կհասկանամ քեզ:Մարմինս սկսեց դողալ, աչքս թրթռաց….Մի կերպ զսպելով արցունքներս, ասացի.

—Մայրիկ, դուք եք իմ հարազատ ծնողները, ես ոչ մեկին էլ չեմ որոնի:
—Աաաայ, հավատաց, հավատաց…շնորհավոր ապրիլի 1 տղաս: Իսկ այս կատակի հեղինակը աղջիկդ է, դռան հետևից լսում եմ ծիծաղը:

Ես այս պահից միայն մի նպատակ ունեմ. պիտի մի տարվա ընթացքում այնպիսի դաժան կատակ մտածեմ, որ մյուս տարի աղջկաս դաս տամ:

Բայց աչքս դեռ թրթռում է:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ