Մայրը ծննդատանը անընդմեջ գոռում էր հեռու տարեք այդ հրեշին,իսկ փոքրիկ նորածինը նայում էր մորը ու անվերջ ժպտում

Ես շատ ծանր ծննդաբերություն էի ունեցել:Աստիճանաբար ապաքինվում էի:Որդիս հարևան սենյակում էր: Ես անհամբեր սպասում էի, թե երբ պիտի ոդդուս հետ տուն գնամ: Ինձ հետ նույն հիվանդասենյակում էր գտնվում 17-ամյա Անյան:

Նա հղիացել էր այն բանից հետո,երբմի խումբ ստահակներ նրան դաժանաբար բռնաբարել էին:Անյան մի կերպ էր ողջ մնացել ևերբ իմացելէր,որ հղի է ցանկացել էր վերջ տալ կյանքին.կտրելէր երակները: Բարեբախտաբար մյարը շուտ էր տուն վերադարձել աշխատանքից և աղջկան հասցրել էին փրկել:

Ծննդատանը նա իրեն զգումէր ինչպես կառափնարանում, հրաժարվում էր տեսնել ու կերակրել երեխային, ճչում էր.«Հեռու տարեք,եսնրան տեսնել չեմուզում»:Իսկ փոքրիկհրեշտակը շարունակ ժպտումէր ուչէր պատկերացնում, որ իրեն վիճակված է որբ լինել:

Ես փորձումէի հանգստացնել Անյային,ասումէի, որ երեխան ոչ մի բանում մեղավորչէ:Բայց նա լսել չէր ուզում: Նրա ծնողները ևս չէին ուզում լսել երեխայի մասին: Ու մի օր էլ նա դուրս եկավ հիվանդասենյակից ու այլևս չվերադարձավ:Եկավ իմ ու որդուս դուրս գրվելու օրը,եսչէի կարող հիվանդանոցից գնալ առանց հրաժեշտ տալու Մաշենկային (ես նրան այդպես էի անվանել):

Նրան նույնպես դուրս էին գրում ու պիտիտանեին մանկատուն:Սիրտս կտոր-կտորէր լինում,երբ պատկերացնում էի այդ փոքրիկին մի վայրում, որտեղ չկա քնքշանք, սեր: Եվ ես որոշեցի, որ չեմ հեռանա առանց նրա:

Մաշան ինձ համարեղավ ճակատագրի նվեր:Նա մի հրաշք աղջիկ է,դպրոցն ավարտեց ոսկե մեդալով, ընդունվեց համալսարան և երազում է բժիշկ դառնալ: Եվ նույնիսկ չեմ ուզում պատկերացնել, թե ինչպես կդասավորվեր Մաշենկայի կյանքը, եթե ես նրան թողնեի հիվանդանոցում:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ