Ես առաջարկեցի տատիկիս տեղափոխվել ծերանոց և նա սկսեց հայհոյել ինձ․․․

Ես շատ փոքր էի, երբ հանկարծ իմացա հղիության մասին: Ես հասկացա, որ չեմ կարող իմ մեջ ուժ գտնել աբորտ ունենալու համար, ուստի ես թողեցի երեխային:Ընկերս ինձ չլքեց: Նա առաջարկեց ստեղծել ընտանիք: Մենք սկսեցինք միասին ապրել, բայց մենք երիտասարդ էինք, դեռևս անցկացված չէինք, շատ բան նորմալ գումար վաստակելու հնարավորություն չունեինք:

Չնայած ամուսինս անում էր ամեն ինչ մեր բարեկեցության համար, սակայն հազիվ գոյատևում էինք: Ես անհանգստանում էի, որ մենք չենք կարողանում երեխայի ամեն ինչ ապահովվել: Բացի այդ, մենք բնակարան չունեինք:Այդ պահին տատիկս ապրում էր մենակ իր բնակարանում: Նա արդեն ծեր էր, խնամքի կարիք ուներ: Ես նրան խնդրեցի, որ բնակարանը մեզ տա, ես խոստացի նրան, որ լավ ծերանոց կգտնեմ նրա համար, բայց տատիկս սկսեց հայհոյել, և ամեն ինչ ավարտվեց սկանդալով:

Ես չէի կարողանում հասկանալ տատիկիս, նա միայնակ տանը ձանձրանում էր, նա իսկապես չէր կարող ինքն իրեն խնամել: Եվ լավ ծերանոցբերում կան շատ տարեցներ, որոնց հետ նրան կհետաքրքիր կլիներ,իսկ անձնակազմը նրան անհրաժեշտ խնամքով կապահովվեր: Ես չէի հավատում, որ տատս ամենևին էլ չի մտածում իմ և իմ երեխայի մասին:

Նա չհասկացավ, որ իր դարն արդեն անցել է, որ անհրաժեշտ էր երիտասարդներին երջանիկ կյանք կերտելու հնարավորություն տալ: Ես ևս մի քանի անգամ փորձեցի խոսել նրա հետ, բայց ապարդյուն …

Ես հասկացա, որ այո, շատ դժվար է ծեծերի հետ լեզու գտնել․․․Մի՞թե ես սխալ քայլ եմ արեմ, ի՞նչ պետք է անեի ես․․․

 

Նայեք Shirazi Vard Սերիալը անցնելով հղումով

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ