Անգելինայի անդարձ կորցրած մանկությունը և չափից ուշ հայտնված հայրը.Շատ հուզիչ պատմություն…

Ոչինչ ավելի անդառնալի չէ, քան ձեր սիրելիներին կորցնելը․․․

Անգելինան մի փոքրիկ աղջիկ է, որը ստիպված էր շատ տառապանքի դիմանալ, մանուկ հասակից դառնալ անկախ և հասուն: Մի անգամ նա վերադարձավ դպրոցից և իմացավ, որ մայրը մահացել է։

Դժվար է փոխանցել բոլոր այն զգացմունքները, որոնք նրան գերակշռում էին, վերցնել պատասխանատվությունը տատիկի համար, ով նույնպես առողջական խնդիրներ ուներ: Նա չէր ճանաչում իր հորը, և մայրը երբեք չէր ցանկացել խոսել նրա մասին։Որոշ ժամանակ անց, տատիկի վիճակը կտրուկ վատացավ, նրան տեղափոխեցին հիվանդանոց,իսկ Անգելինան ժամանակավոր մնաց հարևանուհու տանը:

Առանց այն էլ տիկին Սվետան ուներ մեծ ընտանիք` երեք որդի և մի փոքրիկ դուստր, որոնք անմիջապես սիրեցին Անգելինային: Նա ապրեց նրանց հետ մոտ երկու շաբաթ: Ընտանիքում երեխաները նրան ջերմորեն ընդունեցին:

Մեկ շաբաթ անց մահացավ նաև տատիկը: Եվ անորոշ մնաց աղջկա հետագա ճակատագիրը: Տիկին Սվետան չցանկացավ, որ Անգելինային տանեն գիշերօթիկ հաստատություն, բայց նաև նրան թույլ չտվեցին աղջկան որդեգրել, քանի որ ուներ չորս երեխա և համարվում էր բազմազավակ ընտանիք:

Իսկ երբ արդեն որոշված ​​էր, որ աղջկան պետք է տեղափոխեին հաստատություն, այդ ժամանակ տիկին Սվետան հիշեց իր զարմիկին:Ամուսնու հետ նրանք վաղուց երազում էին երեխայի մասին, բայց մինչ օրս նրանց դա չի հաջողվել: Հետևաբար, մեկ զանգը բավարար էր, որպեսզի մորաքույր Լենան գա նրանց մոտ:

Շուտով խնամակալություն  նշանակվեց, և Անգելինան պետք է լքեր իր տունը և սկսեր նոր կյանք: Աղջկա ներսում կորստի հետ մեկտեղ աննկարագրելի անհանգստություն կար։Բայց մորաքույր Լենան և քեռի Միշան ջերմորեն վերաբերվեցին նրան, ուստի աղջիկը արագորեն ընտելացավ նոր կյանքին:

Նրանք որդեգրեցին Անգելինային որպես իրենց դուստր, հոգ էին տանում նրա մասին: Ամեն ինչ անում էին, որպիսզի փոքրիկի աչքերում տխրություն չտեսնեն։

Մի օր,երբ նրանք ընտանիքով դուրս էին եկել զբոսնելու,վերադարձի ճանապարհին՝ դարպասների մոտ հանդիպեցին մի մարդու, ով ներկայացավ որպես Սերգեյ և ասաց, որ ինքը Անգելինայի ​​հայրն է: Նա եկել էր աղջկան վերցնելու մտադրությամբ:

Քեռի Միշան բարկությունը հազիվ զսպելով ասաց․

-Բայց ինչ-որ մեկը արդյո՞ք պատրաստվում է նրան տալ ձեզ : Այժմ, երբ աղջիկը ունի նոր ընտանիք՝ հոգատար ծնողներ,ջերմություն ու սեր, առավել ևս նա չի ճանաչում ձեզ:

Տղամարդը նայելով Անգելինայի աչքերի մեջ, ծնկի եկավ, ձեռքերը պարզեց դեպի նրան և կանչեց իր մոտ։ Այդ պահին ատելությունից բացի աղջիկն ոչինչ չզգաց։ Նայելով ուղիղ հոր աչքերի մեջ՝ ասաց․

-Որտե՞ղ էիք այսքան ժամանակ,երբ սոված էինք պառկում քնելու, երբ մայրս հիվանդ էր, երբ ամենաշատը ձեր կարիքն ունեիք, որտե՞ղ էիք այս ամբողջ ընթացքում:

Իհարկե, նա հույս ուներ, որ աղջիկն անմիջապես կթռչի իր գիրկը, բայց նա հեռացավ միայնակ, քանի որ այն պահերին, երբ նա ամենաշատն էր պետք, չկար:

Ինչպե՞ս կարելի է ծնող համարվել, երբ պատրաստ չես կիսելու զավակիդ վիշտն ու ուրախությունը։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
24 ժամ