Մանկատանը ինձ մոտեցավ մի աղջիկ ու մի հարց տվեց․․ Սիրտս տակնուվրա եղավ նրա հարցից ու կյանքս փոխվեց այդ օրվանից

Ուղիղ 14 տարի առաջ մանկատան մի աղջիկ, իր հսկայական աչքերով նայեց ինձ և հանկարծ հարցրեց. «Դուստր ունե՞ս»: «Ո՛չ», — ասում եմ …

Նա այդքան խորիմաստ հոգոց հանեց և ասաց. «Բայց դուստր պետք է ունենալ»: Նա երկչոտ նայեց ինձ և ասաց. «Թող ես դառնամ քո դուստրը»:

Անմիջապես իմ գլխում մտքերի փոթորիկ սկսվեց: Ի վերջո, ես արդեն որդի ունեմ, նա չափահաս է… Կարիք ունե՞մ: Բայց այս արտահայտությունը «դուստր է պետք»` անընդհատ գլխումս պտտվում էր : Իհարկե, ինձ դուստր է պետք:

Ես միշտ երազում էի դստեր մասին, բայց ծնվեց որդիս, իսկ երկրորդ երեխա ունենալ չէի համար ձակվում …Եվ ես մտածեցի. «Ի՞նչ կա որ, միթե երեխային չեմ մեծացնի:

Թող որ ես դուստր ունենամ»: Ես պատասխանեցի նրան. «Արի» և մենք գրկախառնվեցինք … Երբ նա 2 տարեկան է եղել, մայրը մա հացել է, և նա հայտնվել է մանկատանը:

Այդ ժամանակից ի վեր նա երազում էր ընտանիքի մասին:Ես աղջկան տարա մեզ մոտ 8 տարեկանում: Նա երջանիկ էր, քանի որ ուներ եղբայր, պապ և տատիկ, երկու զարմիկ և հորաքույր, հորեղբայր:

Իհարկե, ամուսինս սկզբում դեմ էր: Բայց դուստրս և նրա հսկայական աչքերը շուտով գերեցին նրան: Աղջիկն անմիջապես սկսեց նրան հայրիկ անվանել:

Մեր աղջիկը մեծացավ շատ բարի և անկեղծ, միակ բանն այն էր, որ դպրոցում խնդիրներ էին առաջանում:

Ուսումնառության հարցում բարդություններ կային, նա ետ էր մնացել զարգացման մեջ, ըստ երևույթին, մանկատան դաստիարակությունն այդպես արտահայտվեց: Երեխայի բառապաշարը նվազագույն էր:

Բայց կամաց-կամաց, իր և ծնողական սիրո, խնամքի շնորհիվ, նա հասավ հասակակիցներին: Նա սկսեց նկարել, պատմվածքներ և նույնիսկ բանաստեղծություններ էր գրում:

Եվ երջանիկ մանկություն թռավ … Նա այժմ չափահաս է: Այսօր նա գալիս է մեզ այցելելու՝ խորովածի, բաղնիքում գոլորշիով լոգանք ընդունելու, հին նկարներ նայելու և իր մանկությունը հիշելու:

Նա շատ հաճախ ինձ ասում է. «Այնքան ուրախ եմ, որ համաձայնեցիր դառնալ իմ մայրը»: Ես պատասխանում եմ. «Բայց դու ճիշտ էիր, որ ինձ դուստր է պետք: Շնորհակալ եմ, որ իմ դուստրն ես դարձել»: