Զգում էի, որ ամուսինս մի տեսակ փոխվել է, կարծես սկսել է ինձ չհարգել․ Որոշեցի և այնպիսի դաս տվեցի նրան, որ կյանքում չի մոռանա․․Դրանից հետո խելագարվում է ինձ համար

Զգում էի, որ ամուսինս մի տեսակ փոխվել է, կարծես սկսել է ինձ չհարգել․ Որո շեցի և այն պիսի դաս տվեցի նրան, որ կյանքում չի մոռանա․․․

Դրանից հետո, ինձ թվում է, որ խելագարվում է ինձ համար։Պատմություն, որ պատմում է արդեն 7 տարի ամուսնացած կինը, ում ամուսինը սկսել է չհարգել իրեն և անտար բեր լինել իր նկատմամբ, անընդհատ կշտամբել և բար ոյապես ճնշել։

«Ես դիմացա մոտ մեկ ամիս, բայց շո ւտով համբերու թյանս բաժ ակը լցվեց։ Մի գեղե ցիկ օր ես չդիմացա և ինչ մտածում էի ասացի։

Ճիշտ է, ես երկու ան գամ ավելի քիչ եմ վաս տակում, քան նա, բայց հանգիստ կարող եմ ինքնո ւրույն ապրել իմ փողով։Մենք երկու սենյականոց բնակարան ենք վարձում ամսական 20 հազար ռուբլով։ Ես իմ իրերը տեղափոխեցի մյուս սենյակ, ամուսնուս սենյակում թողեցի հեռուստացույցը, ինձ մոտ տարա նոութբուքը։

«Ես հոգնել եմ քո բար ոյական ծաղրի տան ձիկը լինելուց։ Կամ գտիր քեզ ուրիշին, ավելի ուժեղ հակա ռակորդ, կամ հանգիստ թող ինձ։

Հիմա ես այնքան եմ հոգնել ընտանեկան կյանքից, որ պարզապես ուզում եմ ապրել քեզ հետ որպես բնակակից։ Ահա քեզ 12000 ռուբլի։ Սա քեզ վարձի և կոմունալների գումարը։

Իսկ մնացածը բարի եղիր, ինքդ կազմակերպիր»,– մի գեղե ցիկ օր հայտարարեցի ես։Ամո ւսինս գլխով արեց և ոչինչ չասաց։

Արդեն երկու շաբ աթ է անցել, և գիտեք ինչ կասեմ ձեզ. ես անսահ ման գոհ եմ իմ անամպ կյանքից։ Պարզ վեց, որ ես սննդի վրա շատ քիչ փող եմ ծախսում։

Արդեն երկու անգամ մատնահարդարման եմ գնացել, մազերս եմ ներկել,սանրվածքս փոխել։Օր-օրի ես ավելի լավ տեսք ունեմ։

Գործ-ընկերներս ինձ հաճոյախ ոսություններ են անում և տուն ճան ապարհում աշխա տանքից հետո։Ազատ օրե րին հիմա ոչ թե ամ բողջ տունն եմ ոտքից գլուխ մաքրում, այլ մի թեթև հավաքում եմ սենյակս ու խոհանոցը։ Ժամերով այլևս խոհանոցում ուտելիք չեմ պատ-րաստում։

Ամուսնուս հետ չենք խոսում, երբեմն բարևում ենք։ Հաշտեցման նա չի գնում, նա եր բեք չի էլ կար ողանում ընդունել իր սխալները։

Հիմա նա այնքան էլ լավ տեսք չունի։ Մշտապես ջղային և դժգոհ տեսքով է։ Անխնամ, ճմռթված վերնաշապիկներով։ Նույնիսկ ցնցու-ղի տակ երեկոյան չի մտնում, այս տեմպերով շուտով մարդիկ փախնելու են նրա կողքից։

Ես չգիտեմ, թե ինչ ավարտ կունենա մեր փորձը, բայց ես պատրաստ եմ ընդունել ցանկ ացած արդյո ւնք։ Եթե մենք բաժա նվենք, ապա հանգիստ կապրեմ մենակս, եթե հաշտ վենք, ես միայն մի բան եմ պահան ջում՝ հարգանք իմ նկատմամբ։

Իսկ եթե մեր հարաբե-րություններն իրենց սպառել են, ուրեմն բարին դա է բոլորիս համար»։